De 35e editie van de Roparun was voor mij een ervaring om nooit meer te vergeten. Zonder precies te weten wat mij te wachten stond, begon ik samen met Team SteamWork 293 aan dit bijzondere avontuur. Achteraf kan ik alleen maar zeggen dat het een geweldig mooi weekend is geworden, vol emoties, saamhorigheid en onvergetelijke momenten.
Binnen ons team had ik de rol van fysiotherapeut, maar door blessureleed mocht ik uiteindelijk ook zelf een aantal kilometers meelopen. Juist dat maakte deze editie extra bijzonder voor mij. Je beleeft de Roparun niet alleen vanaf de zijlijn, maar echt samen, als één team.
Wat mij het meest is bijgebleven, is de enorme verbondenheid binnen Team SteamWork 293. Vanaf het eerste moment voelde het alsof iedereen er voor elkaar was. We konden met elkaar lachen, maar ook serieuze gesprekken voeren wanneer dat nodig was. Iedereen hielp elkaar, moedigde elkaar aan en stond altijd klaar wanneer iemand het even moeilijk had.
Eén van de mooiste doorkomsten was zonder twijfel die in Hardinxveld-Giessendam, het dorp waar ons team vandaan komt. Het grote onthaal daar gaf ontzettend veel energie. Zoveel mensen langs de kant die meeleven, aanmoedigen en trots zijn op wat je samen doet. Dat gaf kippenvel en zorgde ervoor dat we weer verder konden.
Voor mij persoonlijk had deze Roparun nog een diepere betekenis. Door het verlies van mijn vader aan kanker was dit evenement emotioneel, maar tegelijkertijd ook ontzettend waardevol. Het gaf mij kracht om door te gaan, te blijven lopen en mij in te zetten voor mensen die nu zelf of in hun omgeving met deze ziekte te maken hebben. Juist daarom is de Roparun zoveel meer dan alleen een estafetteloop.
Ik kijk met enorm veel trots terug op mijn eerste Roparun. Niet alleen vanwege de prestatie, maar vooral vanwege de mensen, de verbondenheid en het gevoel dat je het écht samen doet. Team SteamWork 293 heeft mij laten zien wat saamhorigheid betekent. En één ding weet ik zeker: dit vergeet ik nooit meer.
Wesley de Haan
